Dlaczego mielibyśmy zachowywać szabat? Jaki jest jego cel? Kto go ustanowił, kiedy i dla kogo? Który dzień faktycznie jest szabatem? Wielu zachowuje pierwszy dzień tygodnia, czyli niedzielę. Jakie jest tego biblijne uzasadnienie? Niektórzy zachowują siódmy dzień, czyli sobotę. Jak to uzasadniają? Poniżej kilka wyraźnych, biblijnych faktów w tym temacie:
- Po sześciu dniach pracy przy stwarzaniu świata, Bóg odpoczął siódmego dnia (Rdz. 2:1-3).
- Tym samym dzień siódmy stał się Bożym dniem odpoczynku, czy też szabatu (szabat znaczy właśnie ,,dzień odpoczynku”). Dla przykładu – gdy ktoś urodzi się danego dnia, to ten dzień staje się jego urodzinami. Gdy więc Bóg odpoczął siódmego dnia, to ten właśnie dzień stał się Jego dniem odpoczynku, czy też szabatem.
- Tym samym siódmy dzień zawsze będzie Bożym szabatem. Czy możesz zmienić dzień swoich urodzin na inny, w którym się nie urodziłeś? Nie. Tak samo nie możesz zmienić Bożego dnia odpoczynku na inny dzień, w którym On nie odpoczął. Tak więc dzień siódmy nadal jest Bożym szabatem.
- Stwórca pobłogosławił dzień siódmy (Rdz. 2:3).
- Bóg poświęcił dzień siódmy (Wj. 20:11).
- Uczynił go szabatem już w Edenie (Rdz. 2:1-3).
- Szabat został ustanowiony przed upadkiem ludzkości – nie może więc być typem [wydarzeniem/osobą/symbolem wskazującym na coś, co wydarzy się w Nowym Testamencie, lub później], bo typy pojawiły się dopiero po upadku.
- Jezus powiedział, że szabat został ustanowiony dla człowieka (Mk. 2:27), czyli dla całej ludzkości, bo słowo ,,człowiek” nie jest tutaj w żaden sposób ograniczone; szabat jest zarówno dla Żyda, jak i dla każdego innego człowieka.
- Szabat jest upamiętnieniem stworzenia (Wj. 20:11; 31:17). Za każdym razem, gdy odpoczywamy siódmego dnia, tak jak Bóg odpoczął po stworzeniu świata, upamiętniamy to wielkie wydarzenie.
- Został dany Adamowi, głowie całej ludzkości (Mk. 2:27; Rdz. 2:1-3).
- Skoro był dany Adamowi, jako naszemu reprezentantowi, to i wszystkim ludziom (Dz. 17:26).
- Szabat nie jest pomysłem żydowskim, bo został nadany 2300 lat przed pojawieniem się pierwszych Żydów.
- Biblia nigdzie nie używa określenia ,,żydowski szabat”, ale raczej ,,szabat Pana, Boga twego”. Człowiek powinien uważać, co mówi o świętym, Bożym dniu odpoczynku.
- Bezpośrednie odniesienia do szabatu i siedmiodniowego cyklu tygodniowego znajdujemy w całej historii patriarchów (Rdz. 2:1-3; 8:10-12; 29:27-28).
- Szabat był częścią Bożego prawa przed wydarzeniami na górze Synaj (Wj. 16:4, 27-29).
- Później Bóg umieścił szabat wśród przepisów moralnych (Wj. 20:1-17). Dlaczego miałby tak zrobić, gdyby było to przykazanie inne, niż pozostałych dziewięć, co do których wszyscy zgadzamy się, że są niezmienne?
- Szabat siódmego dnia tygodnia został nadany głosem samego Boga (Pwt. 4:12-13).
- Następnie Bóg zapisał to przykazanie Swoim własnym palcem (Wj. 31:18).
- Utrwalił je na tablicy kamiennej, co wskazuje na nieprzemijającą naturę tego przykazania (Pwt. 5:22).
- Tablice zostały złożone w skrzyni przymierza, w miejscu najświętszym (Pwt. 10:1-5).
- Bóg zabronił pracy w sabat, nawet w czasie największego natłoku obowiązków.
- Bóg wygubił [stare pokolenie] Izraelitów na pustyni, bo profanowali sabat (Ez. 20:12-13).
- Szabat jest znakiem prawdziwego Boga, dzięki czemu możemy odróżnić go od fałszywych Bogów (Ez. 20:20).
- Bóg obiecał, że Jerozolima będzie stać na wieki, jeśli Żydzi będą przestrzegać szabatu (Jr. 17:24-25).
- Bóg wysłał Żydów do niewoli babilońskiej za łamanie szabatu (Neh 13:18).
- Bóg zniszczył Jerozolimę za łamanie szabatu (Jr. 17:27).
- Bóg zapowiedział szczególne błogosławieństwo dla pogan, którzy będą przestrzegać szabatu (Iz. 56:6-7).
- Ten tekst jest częścią proroctwa, które w całości odnosi się do ery chrześcijańskiej (Iz. 56[1-8])
- Bóg obiecał błogosławić wszystkim, którzy przestrzegają szabatu.
- Pan chce, żebyśmy nazywali szabat dniem ,,godnym czci” (Iz. 58:13). Niech więc uważają ci, którzy znajdują przyjemność w nazywaniu go ,,starym żydowskim szabatem”, ,,jarzmem niewoli” itp.
- Po tym, jak szabat był deptany przez wiele pokoleń, ma być odnowiony w dniach ostatecznych (Iz. 58:12-13).
- Wszyscy prorocy zachowywali dzień siódmy.
- Syn Boży, gdy przyszedł, zachowywał szabat przez całe swoje życie (Łk. 4:16; J 15:10). Tym samym naśladował przykład swojego Ojca, dany przy stworzeniu świata. Czy nie byłoby bezpieczniej podążać za przykładem zarówno Ojca, jak i Syna?
- Siódmy dzień jest dniem Pańskim (Ap. 1:10; Mk. 2:28; Iz. 58:13; Wj. 20:10).
- Jezus jest Panem szabatu (Mk. 2:28), co znaczy, że kocha go i ochrania, tak jak mąż jest panem żony, co oznacza, że ma ją kochać i wspierać (1 P. 3:6).
- Jezus bronił szabatu jako czegoś stworzonego dla dobra człowieka (Mk. 2:23-28).
- Zamiast obalać szabat, Jezus skrupulatnie nauczał, jak należy go przestrzegać (Mt. 12:1-13).
- Nauczał swoich uczniów, że w dzień szabatu powinni czynić to, co dobre i stosowne do tego dnia, i nic ponad to (Mt 12:12).
- Pouczył ich, że powinni w modlić się, by ich ucieczka nie wypadła w szabat – czterdzieści lat po Jego śmierci (Mt. 24:20).
- Pobożne kobiety, które były przy Jezusie, zachowywały siódmy dzień tygodnia po Jego śmierci (Łk 23:56).
- Trzydzieści lat po zmartwychwstaniu Chrystusa, dzień ten nadal jest nazywany szabatem (Dz. 13:14).
- Paweł, apostoł pogan, również nazywał ten dzień sabatem – w 45r.n.e. (Dz. 13:27). Czy Paweł czegoś nie wiedział, czy może powinniśmy wierzyć współczesnym nauczycielom, którzy zapewniają, że siódmy dzień przestał być szabatem po zmartwychwstaniu Jezusa?
- Łukasz, natchniony chrześcijański historyk, pisząc w 62r.n.e. nazywał ten dzień szabatem.
- Nawróceni z pogaństwa na judaizm nazywali ten dzień szabatem (Dz. 13:16; 42-43).
- Na soborze w Jerozolimie, w 49r.n.e. Jakub nazywa ten dzień szabatem wobec apostołów i wielkiej liczby uczniów (Dz. 15:21).
- Zwyczajem było organizowanie tego dnia spotkań modlitewnych (Dz. 16:13).
- Paweł czytywał Pisma na wspólnych zebraniach w szabat (Dz. 17:2-3).
- Paweł miał w zwyczaju nauczać tego dnia (Dz. 17:2-3).
- Z samej treści Dziejów Apostolskich wynika, że Paweł brał udział w osiemdziesięciu czterech spotkaniach w szabat (Dz.13:14, 44; 16:13; 17:2; 18:4, 11).
- W kwestii szabatu nigdy nie było żadnego sporu między chrześcijanami, a żydami. To dowód na to, że chrześcijanie wciąż zachowywali ten sam dzień, co żydzi.
- We wszystkich oskarżeniach przeciwko Pawłowi, żydzi nigdy nie wspominali o lekceważeniu szabatu. Dlaczego mieliby tego nie zrobić, gdyby Paweł nie przestrzegał szabatu?
- Paweł sam wprost powiedział, że zachowuje prawo. ,,Nie zawiniłem w niczym ani przeciwko zakonowi żydowskiemu, ani przeciwko świątyni, ani przeciwko cesarzowi” (Dz. 25:8). Jak mogłoby to być prawdą, gdyby łamał szabat?
- Szabat jest wspomniany w Nowym Testamencie pięćdziesiąt dziewięć razy i zawsze z szacunkiem, nosząc taki sam tytuł, jak w Starym Testamencie – ,,dzień szabatu”.
- Nigdzie w Nowym Testamencie nie ma wzmianki o zniesieniu, obaleniu, zmianie szabatu, lub czymkolwiek w tym rodzaju.
- Bóg nigdy nie dał przyzwolenia na wykonywanie pracy w ten dzień. Na mocy jakiego autorytetu wykonujemy więc pospolite prace w dniu szabatu?
- Żaden chrześcijanin w Nowym Testamencie – zarówno przed, jak i po zmartwychwstaniu Jezusa – nie wykonał żadnej pospolitej pracy tego dnia. Gdyby znalazł się choć jeden przypadek, można by było rozmawiać. Dlaczego więc współcześni chrześcijanie mieliby różnić się w tym względzie od chrześcijan z Biblii?
- Nie ma wzmianki o tym, żeby Bóg kiedykolwiek cofnął swoje błogosławieństwo dla dnia sobotniego.
- Szabat będzie zachowywany na nowej ziemi po jej odnowieniu, tak samo, jak zachowywany był w Edenie (Iz. 66:22-23).
- Szabat siódmego dnia tygodnia jest istotną częścią prawa Bożego – wyszedł z ust Bożych i został zapisany Bożym palcem na tablicy kamiennej na górze Synaj (Wj. 20). Gdy Jezus rozpoczynał swoją pracę, powiedział wprost, że nie przyszedł, by rozwiązać prawo. ,,Nie mniemajcie, że przyszedłem rozwiązać zakon albo proroków; nie przyszedłem rozwiązać, lecz wypełnić” (Mt. 5:17).
- Jezus ostro skrytykował Faryzeuszów, jako hipokrytów, którzy udają miłość do Boga, a jednocześnie unieważniają dziesięć przykazań przez swoją tradycję. Zachowywanie niedzieli też jest tylko tradycją.
40 biblijnych faktów o niedzieli
- Pierwsza rzecz opisana w Biblii to praca wykonywana w niedzielę – pierwszy dzień tygodnia (Rdz. 1:1-5). Zrobił to sam Stwórca. Jeśli sam Bóg zaczął stwarzać ziemię w niedzielę, to czy grzechem jest, gdy my pracujemy w niedzielę?
- Bóg nakazuje człowiekowi pracować również w pierwszy dzień tygodnia (Wj. 20:8-11). Czy złem miałoby być posłuszeństwo Bogu?
- Nikt z patriarchów nie zachowywał niedzieli.
- Żaden z proroków nie zachowywał niedzieli.
- Z polecenia Boga, Jego lud traktował pierwszy dzień tygodnia jako zwykły dzień roboczy przez przynajmniej cztery tysiące lat.
- Bóg sam zaliczył niedzielę do dni roboczych (Ez. 46:1).
- Bóg nie odpoczął w niedzielę.
- Bóg nigdy nie pobłogosławił niedzieli.
- Jezus nie odpoczywał w niedzielę.
- Jezus był cieślą (Mk. 6:3) i pracował w tym zawodzie do trzydziestego roku życia. Zachowywał szabat i pracował sześć dni w tygodniu, jak wszyscy przyznają. Wykonywał więc wiele ciężkiej pracy w niedzielę.
- W tym samym czasie apostołowie też pracowali.
- Apostołowie nie odpoczywali w niedzielę.
- Chrystus nie pobłogosławił niedzieli.
- Niedziela nigdy nie została pobłogosławiona przez żaden boski autorytet.
- Niedziela nigdy nie została poświęcona.
- Bóg nigdy nie wydał prawa nakazującego święcenie niedzieli, więc nie jest grzechem praca w ten dzień. ,,Gdzie zaś nie ma Prawa, tam nie ma i przestępstwa” (Rz. 4:15). Zob. 1 J. 3:4.
- Nowy Testament w żadnym miejscu nie zakazuje pracy w niedzielę.
- Żadna kara nie jest przewidziana za łamanie niedzieli.
- Żadne błogosławieństwo nie jest obiecane za święcenie niedzieli.
- Nie ma żadnych wytycznych odnośnie zachowywania niedzieli. Czy byłoby tak, gdyby Bóg chciał, żebyśmy ją zachowywali?
- Nigdzie nie jest nazywana chrześcijańskim szabatem.
- Nigdzie w ogóle nie jest nazywana szabatem.
- Nigdzie nie jest nazywana dniem Pańskim.
- Nigdzie nie jest nazywana nawet dniem odpoczynku.
- Dzień ten nie otrzymał żadnego boskiego tytułu. Dlaczego my mielibyśmy nazywać go świętym?
- Niedziela nazywana jest po prostu pierwszym dniem tygodnia.
- Jezus nigdy nawet nie wspomniał o niedzieli – ta nazwa nie pada z Jego ust, a przynajmniej nie w treści Ewangelii.
- Słowo ,,niedziela” nie pojawia się w Biblii ani razu.
- Ani Bóg Ojciec, ani Jezus, ani jakikolwiek natchniony pisarz nie powiedział niczego, co wskazywałoby na świętość niedzieli.
- W całym Nowym Testamencie niedziela jest wspominana tylko osiem razy (Mt. 28:1; Mk. 16:2, 9; Łk. 24:1; J 20:1, 19; Dz. 20:7; 1 Kor. 16:2).
- Sześć z ośmiu powyższych tekstów odnosi się do tego samego dnia.
- Paweł zalecił Koryntianom wykonywanie w niedzielę pospolitej czynności (1 Kor. 16:2).
- W całym Nowym Testamencie wspomniane jest tylko jedno spotkanie o charakterze religijnym, a na dodatek jest to w nocy (Dz. 20:5-12).
- Nie ma informacji o tym, żeby jakiekolwiek inne niedzielne spotkanie miało miejsce przed, lub po tym jednym.
- Nie było ich zwyczajem spotykanie się tego dnia.
- Nie było żadnego wymogu łamania chleba tego dnia.
- Jest tylko jedna wzmianka o łamaniu chleba w niedzielę (Dz. 20:7).
- Było to już po północy (Dz. 20:7-11). Jezus łamał chleb w czwartkowy wieczór (Łk. 22), a uczniowie czasami robili to codziennie (Dz. 2:42-46).
- Biblia nigdzie nie wspomina, jakoby pierwszy dzień tygodnia miał być pamiątką zmartwychwstania Jezusa. Jest to tradycja ludzka, przeciwna prawu Bożemu (Mt. 15:1-9). To chrzest upamiętnia pogrzeb i zmartwychwstanie Jezusa (Rz. 6:3-5).
- W końcu, Nowy Testament milczy w temacie zmiany szabatu, czy świętości jakiegokolwiek innego dnia.
Oto sto biblijnych faktów w temacie soboty i niedzieli. Wykazują one, że siódmy dzień tygodnia – sobota – jest szabatem zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.
Tekst pochodzi z artykuł opublikowanego przez Review and Herald Publishing Association około 1885r.