Dlaczego tak wielu święci niedzielę?

Pewnego dnia, przechadzając się po swoim parku, rosyjski car napotkał wartownika, strzegącego jakiegoś zachwaściałego skrawka ziemi. Spytał go więc, cóż tutaj robi. Wartownik nie wiedział. Umiał powiedzieć tylko tyle, że został wyznaczony na to stanowisko przez dowódcę straży. Car wysłał więc swojego służącego, żeby zapytał owego dowódcę. Ten wiedział tylko tyle, że postawienia wartownika w tym konkretnym miejscu wymaga regulamin. Ciekawość została obudzona. Car zarządził dochodzenie, jednak na całym dworze nikt nie pamiętał czasów, kiedy wartownika przy tym zarośniętym skrawku ziemi nie było. Nikt też nie miał pojęcia, dlaczego tam stał, ani czego właściwie pilnował.

Sięgnięto do archiwum i po długich poszukiwaniach udało się rozwiązać zagadkę. Zapiski mówiły, że dawno temu Katarzyna Wielka posadziła w tym miejscu krzew róży i postawiono strażnika, który miał doglądać, by nikt owego krzewu przypadkiem nie podeptał. Roślina co prawda uschła, ale nikt nie pomyślał, żeby rozkaz cofnąć. Przez wiele, wiele lat, miejsce to było strzeżone przez różnych ludzi, którzy nie wiedzieli, czego tak w sumie pilnują. Stało się to tradycją. Oni w ogóle nie mieli pojęcia, czemu tam stoją. Po prostu stali.

Czy wiesz, że wielu duchownych stoi dziś na straży doktryn i praktyk, których pochodzenia nie znają, a które z pewnością nie mają swoich podstaw w Biblii? Po prostu taka tradycja. Są przekonani, że strzegą prawdy – jakoby jakiejś szlachetnej, świętej rośliny – podczas gdy w istocie strzegą chwastów błędu.

Zacznijmy od Ewangelii Mateusza, rozdział piętnasty, werset trzynasty: ,,Każda roślina, której nie sadził mój Ojciec niebieski, będzie wyrwana”. To znaczy, że każda doktryna i praktyka religijna, której nie naucza Pismo Święte, zostanie ostatecznie zniszczona. Jeśli przy końcu czasu chcesz stanąć w gronie zwycięzców, zakotwicz swoją wiarę w naukach i praktykach  ustanowionych przez samego Boga.

Jak możemy poznać prawdę? Jest tylko jeden sposób, a jest nim uważne zgłębianie pewnej księgi, danej nam przez Boga. Gdy chodzi o zbawienie – rzecz wielkiej wagi – to żaden chrześcijanin nie powinien polegać na tym, co tam mówią inni ludzie. Zamiast przestrzegać tradycji, powinien z zapałem próbować odkryć to, co Bóg ma nam do powiedzenia w Biblii.

Chcemy dziś zaprezentować tekst, którego ludzie zapomnieli – tekst, który Bóg zaczyna od słowa ,,pamiętaj”. W dwudziestym rozdziale Księgi Wyjścia znajdujemy dziesięć przykazań, nadanych nam przez Stwórcę. Dotyczą one relacji człowieka z Bogiem i z innymi ludźmi. Zdaje się, że mamy trochę trudności ze zrozumieniem pierwszego, które mówi ,,Nie będziesz miał innych bogów obok mnie”; albo drugiego; czy trzeciego, które przypomina, by nie wypowiadać imienia Bożego nadaremnie; albo piątego, które nakazuje szanować rodziców; szóstego, które mówi ,,nie zabijaj”; siódmego – ,,nie cudzołóż”; ósmego, czyli nie kradnij; albo dziewiątego, które zakazuje mówienia fałszywego świadectwa; czy dziesiątego, które mówi, by nie ostrzyć sobie zębów na to, co nie nasze. Chrześcijanie na całym świecie głoszą konieczność podporządkowania się tym boskim prawom. Każde z nich jest tak samo ważne. W Liście Jakuba 2:10-12 czytamy: ,,Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie. Ten bowiem, który powiedział: Nie cudzołóż!, powiedział także: Nie zabijaj! Jeżeli więc nie popełniasz cudzołóstwa, jednak dopuszczasz się zabójstwa, jesteś przestępcą wobec Prawa. Mówcie i czyńcie tak, jak ludzie, którzy będą sądzeni na podstawie Prawa wolności”.

Tak więc każde z dziesięciu przykazań jest tak samo ważne. Pamiętajmy, że są one niezmienne. W Księdze Malachiasza 3:6 czytamy: ,,Ja, Pan, nie odmieniam się”, a w Psalmie 89:35 napisano: ,,Nie zbezczeszczę mojego przymierza ani nie zmienię słowa ust moich”. Skoro sam Pan mówi, że Jego prawo jest niezmienne, że On sam go nie zmieni, to z pewnością my – ludzie – nie powinniśmy majstrować przy czymś, co jest podstawą rządów Bożych. W Księdze Powtórzonego Prawa 4:2 Bóg wyraża to tak: ,,Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie, zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam”.

Wśród dziesięciu przykazań znajduje się również owy zapomniany tekst – ten, o którym mieliśmy pamiętać. Przeczytaj uważnie – Księga Wyjścia, dwudziesty rozdział, wersety od 8 do 11: ,,Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty”.

Zwróć uwagę, że to przykazanie zaczyna się od słowa ,,pamiętaj” – ,,nie zapomnij o nim”. Czyżby Bóg wiedział, że spośród wszystkich dziesięciu, to właśnie ono będzie tym najbardziej zapomnianym przez ludzi? Tak więc powiedział: ,,Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić”. W dalszych słowach wyraził zupełnie jasno, o jaki dzień chodzi, gdy mowa o szabacie. Zwróć uwagę na wersety 10 i 11: ,,Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. […] W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty”. Skoro więc mamy zachowywać szabat, jako dzień święty, to należałoby jeszcze pamiętać, który to dzień Pan wyznaczył jako szczególny. Był to siódmy dzień tygodnia, znany dziś jako sobota.

Zauważ, że przykazanie o sobocie, tak samo jak pozostałe dziewięć przykazań, zostało dane w formie pisanej za pośrednictwem Mojżesza, jakieś 2000 lat po stworzeniu świata. Ale sobota sama w sobie sięga dużo dalej, bo aż do stworzenia. W Księdze rodzaju 2:1-3 czytamy: ,,W ten sposób zostały ukończone niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy [stworzeń]. A gdy Bóg ukończył w dniu szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym”.

Niektórzy myślą, że nauka o szabacie, dniu siódmym, jest czymś nowym, ale prawda jest taka, że to najstarsza instytucja znana ludzkości – sięga bowiem aż do tygodnia tygodnia stworzenia, podobnie jak małżeństwo. Warto również podkreślić, że obchodzenie szabatu siódmego dnia tygodnia nie jest pomysłem żydowskim, bo jeszcze przez 2000 lat od jego ustanowienia, na ziemi nie było żadnego Żyda. W Ewangelii Marka 2:27 Jezus powiedział, że ,,szabat został ustanowiony dla człowieka” – nie tylko dla Żyda, ale ogólnie dla człowieka.

A teraz pytanie – jaki jest cel szabatu? Dlaczego został ustanowiony już na samym początku? ,,To będzie znak wiekuisty między Mną a Izraelitami, bo w sześciu dniach Pan stworzył niebo i ziemię, a w siódmym dniu odpoczął i wytchnął” (Wyjścia 31:17). Dla zachowującego go chrześcijanina, szabat jest wyrazem wiary w to, że Bóg stworzył świat w sześciu dniach i odpoczął siódmego. W Księdze Wyjścia 20:11 podano ten sam powód – ,, W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty”.

Sobota staje się więc pamiątką stworzenia, symbolem potężnej stwórczej mocy Boga. Flaga z gwiazdami i paskami w kolorach czerwonym, białym i niebieskim jest dzisiaj symbolem narodu amerykańskiego. Salutowanie i przysięga wierności tym barwom jest przywilejem dla każego prawdziwego Amerykanina. Żaden Amerykanin nie mógłby stać spokojnie, gdy gwiazdy i paski miesza się z błotem. Czy więc my, chrześcijanie, powinniśmy stać obojętnie, gdy symbol odwiecznych rządów Bożych jest wyparty ze swojego miejsca i mieszany z błotem tradycji?

Z pewnością Jezus jest naszym przykładem we wszystkim. Będziemy więc naśladować Go również w kwestii szabatu, bo Jezus zachowywał szabat. ,,Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać” (Łukasza 4:16). Tak – praktyką i zwyczajem Jezusa było obchodzenie świętego dnia sobotniego. W Ewangelii Jana 15:10 powiedział: ,,Ja zachowałem przykazania Ojca mego”. Z kolei w Ewangelii Mateusza 15:9 czytamy: ,,[ten lud] czci mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi”. Święcenie siódmego dnia tygodnia jest poleceniem Bożym. Zachowywanie pierwszego dnia tygodnia – niedzieli – jest tradycją ludzką.

Miliony chrześcijan wierzą, że musi być jakiś dobry powód, dla którego zastąpiono święcenie soboty święceniem niedzieli. Musi być jakiś dobry powód, dla którego zachowujemy dziś pierwszy dzień tygodnia, zamiast starotestamentowego szabatu. Biblia jednak milczy w tej sprawie.

Czy apostołowie święcili szabat? Widząc ciało Jezusa złożone w grobie, Jego naśladowczynie ,,po powrocie przygotowały wonności i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem zachowały spoczynek szabatu” (Łukasza 23:56). Nigdzie w nowym testamencie nie ma wzmianki o tym, by uczniowie i inni naśladowcy Jezusa zachowywali jakikolwiek inny dzień, niż szabat.

W Dziejach Apostolskich mamy sprawozdania o zachowywaniu szabatu długo po zmartwychwstaniu Jezusa. Dzieje 13:14: ,,Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli”. Werset 42: ,,Kiedy wychodzili, proszono ich, aby w następny szabat mówili do nich o tym samym”. Werset 44: ,,W następny szabat zebrało się niemal całe miasto, aby słuchać słowa Bożego”.

W czasie swoich podróży misyjnych, Paweł cały czas zachowywał dzień siódmy. W Dziejach Apostolskich 16:13 czytamy: ,,W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie – jak sądziliśmy – było miejsce modlitwy. I usiadłszy rozmawialiśmy z kobietami, które się zeszły”. Podobnie w Dziejach 17:2: ,,Paweł według swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał z nimi”.

Tak, zwyczajem Pawła – tak samo, jak Jezusa – było zachowywanie czwartego przykazania. ,,A co szabat rozprawiał w synagodze i przekonywał tak Żydów, jak i Greków” (w greckim mieście Korynt) (Dzieje 18:4).  Nauczał tak przez rok i sześć miesięcy (werset 11) – w każdą sobotę można było go spotkać wśród zebranych w kościele.

Apostoł Paweł, jak wyznał w Dziejach 24:14, ,,wierząc we wszystko, co napisane zostało w Prawie i u Proroków”, zachowywał to przykazanie. To on nauczał, że zachowywanie świętego, sprawiedliwego i dobrego prawa Bożego nie jest sposobem na osiągnięcie zbawienia, ale rezultatem przyjęcia zbawienia, dowodem na to, że miłość Chrystusowa zamieszkała w sercu. Jako ten, który kochał swojego Pana, Paweł, podobnie z resztą jak inni apostołowie, wciąż podążał Jego śladami, będąc posłusznym poleceniom Bożym. W całej Biblii, od Księgi Rodzaju do Apokalipsy, nie ma ani jednego tekstu wskazującego na to, że jakiś nowy dzień szabatu miałby zastąpić stary. W nowym testamencie jest tylko osiem miejsc, w których wspomina się o pierwszym dniu tygodnia. Gdyby miał on zastąpić dzień siódmy, to z pewnością któryś z tych ośmiu wersetów by o tym mówił.

Spytasz więc – dlaczego w takim razie tylu ludzi zachowuje niedzielę? Cóż, po prostu tak ich nauczono. Tak robiły ich matki i ojcowie, tak pewnie robili dziadkowie, i tak dalej. Myśleli, że to musi być gdzieś w Biblii. Ty sam zapewne myślałeś, że musi być ku temu jakiś sensowny powód. Gdy jednak poddajemy niedzielę testowi, to okazuje się, że nie wytrzymuje ona konfrontacji z Biblią, podobnie jak wiele innych nauk i tradycji, które przeniknęły do kościoła w średniowieczu. Jednak w tych ostatnich dniach świata, gdy wypełniają się Biblijne proroctwa, prawdziwy szabat znów będzie głoszony, jako część wielkiej reformacji, która będzie miała miejsce przed powtórnym przyjściem Jezusa.

W Księdze Izajasza 58:12-13 mowa o wielkiej przemianie, której elementem jest odnowa prawdziwego szabatu. ,,Twoi ludzie zabudują prastare zwaliska, wzniesiesz budowle z odwiecznych fundamentów. I będą cię nazywać naprawcą wyłomów, odnowicielem rumowisk – na zamieszkanie. Jeśli powściągniesz twe nogi od przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać spraw swoich”. Werset 14 zawiera obietnicę dla tych, którzy w tych ostatnich dniach przyjmą prawdziwy szabat: ,,wtedy znajdziesz twą rozkosz w Panu”. Jakąż radością staje się siódmy dzień tygodnia, gdy przyjmiesz go na nowo i uczcisz jako prawdziwy szabat, dzień poświęcony Panu!

Biblia uczy też, że szabat będziemy obchodzili również i w niebie. ,,Bo jak nowe niebiosa i nowa ziemia, które Ja uczynię, trwać będą przede Mną – wyrocznia Pana – tak będzie trwało wasze potomstwo i wasze imię. Sprawdzi się to, że każdego miesiąca podczas nowiu i każdego tygodnia w szabat, przyjdzie każdy człowiek, by Mi oddać pokłon – mówi Pan” (Izajasz 66:22-23). Cóż za przywilejem będzie zbierać się razem co szabat w Bożym Królestwie, wokół Jego wspaniałego, białego tronu, i oddawać Mu cześć, jako naszemu stwórcy i zbawcy!

– Sunday Tradition, Joe Crews Radio Sermons