Wiele wspaniałych wydarzeń miało miejsce w Biblii w różne dni tygodnia, ale nie ma bezpośredniego polecenia od Boga, aby je święcić.
Jezus umarł za nasze grzechy w piątek. Jest to prawdopodobnie najbardziej znaczące wydarzenie w całej historii, oznaczające moment, w którym nasz wyrok śmierci został zamieniony na szansę na zbawienie. Ale ani jeden tekst biblijny nie wskazuje na to, że powinniśmy święcić ten dzień.
Istnieje pamiątka zmartwychwstania, która jest opisana w Biblii, ale nie ona tkwi w święceniu niedzieli. Zamiast tego apostoł Paweł napisał: „Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili.”. (Rzym. 6: 4) ). Chrzest jest pamiątką śmierci, pogrzebu i zmartwychwstania Chrystusa.
Niektórzy nauczają, że uczniowie Chrystusa spotkali się w wieczerniku w niedzielę, kiedy został wskrzeszony, aby świętować Jego zmartwychwstanie. Zapis biblijny jednak wskazuje na zupełnie inne okoliczności. Łukasz mówi nam, że w obliczu relacji naocznych świadków o Jego zmartwychwstaniu „nie dawali im wiary.”. (Łuk. 24:11). Marek z kolei napisał: „A potem ukazał się w innej postaci dwom z nich, gdy szli do wsi. Oni też wrócili i opowiedzieli pozostałym, ale i tym nie uwierzyli. Na koniec ukazał się jedenastu uczniom, gdy siedzieli u stołu, i ganił ich niewiarę i zatwardziałość serca, że nie uwierzyli tym, którzy go widzieli z martwych wskrzeszonego.”. (Mar. 16: 12–14).
Jeśli żaden z uczniów z wieczernika nie uwierzył, że Chrystus zmartwychwstał, to nie mogli przecież radośnie świętować Jego zmartwychwstania! Jan wyjaśnia powód ich zgormadzenia w tych słowach: „Drzwi były zamknięte tam, gdzie uczniowie z bojaźni przed Żydami byli zebrani” (Jan 20:19).
To prawda, że Jezus zmartwychwstał pierwszego dnia tygodnia, w niedzielę. Cóż za wstrząsająca chwila i jakże ważna dla naszego zbawienia! Jednak w Piśmie Świętym nie znaleziono ani jednego przypadku święcenia niedzieli. I nie ma żadnego biblijnego dowodu – klarownego nauczania czy choćby wzmianki – że powinniśmy święcić ten dzień. Bezpośrednie polecenie Boga pozostaje podstawą przestrzegania szabatu, siódmego dnia (II Mojż. 20: 8–11; V Mojż 5: 12–15).