Gdy Bóg ustanowił szabat w Edenie, nie wspomniał o chodzeniu tego dnia do kościoła. Wyróżnił ten dzień uświęcając go (zob. I Mojż. 2: 1-3). W II Księdze Mojżeszowej podał nam więcej szczegółów na temat specyfiki tego świętego dnia w Dziesięciu Przykazaniach. Dziesięć Przykazań nie daje nam jednak bezpośredniego zalecenia, żeby gromadzić się razem w celu uwielbienia tego dnia. Mówią nam jedynie o tym, jak należy zachować świętość tego dnia (II Mojż. 20: 8–11).
Czytając dalsze fragmenty Pisma Świętego, trafiamy na pouczający werset z III Księgi Mojżeszowej: „Sześć dni będziesz wykonywał pracę, ale dnia siódmego będzie szabat, dzień całkowitego odpoczynku, uroczyście ogłoszone święto. Żadnej pracy nie będziecie wykonywać. Jest to szabat Pana we wszystkich waszych siedzibach.”. (III Mojż. 23:3) Słowa „święto” pochodzi od hebrajskiego słowa – miqrâ ‚- które oznacza publiczne spotkanie lub zgromadzenie. Bóg w tym fragmencie dodał szczegół dotyczący szabatu: ma to być również czas na święte zgromadzenia (tj. nabożeństwa).
Dalej, w Izajaszu czytamy: „I będzie tak, że w każdy nów i w każdy sabat przychodzić będzie każdy człowiek, aby mi oddać pokłon – mówi Pan.”. (Izaj. 66:23) W tym fragmencie jest mowa o uwielbieniu w wieczności, ale Bóg wyraźnie tu wspomina o szabacie i spotykaniu się na modlitwie.
Jednak głównym powodem, dla którego szabat kojarzymy ze wspólną modlitwą jest przykład Jezusa. Oto kilka wersetów, które to potwierdzają:
„I weszli do Kafarnaum; i zaraz w sabat wstąpił do synagogi, i nauczał.”. (Mar. 1:21)
„A gdy nastał sabat, zaczął nauczać w synagodze, a wielu słuchaczy zdumiewało się i mówiło: Skądże to ma? I co to za mądrość, która jest mu dana? I te cuda, których dokonują jego ręce?”. (Mar. 6: 2)
„I przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sabatu do synagogi, i powstał, aby czytać.”. (Łuk. 4:16)
„I stało się w inny sabat, że wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek z suchą prawą ręką.”. (Łuk. 6:6)
Raz za razem widzimy Jezusa w synagodze w szabat. Czytamy nawet, że przebywanie tam w dniu szabatu było Jego zwyczajem. Uczniowie również poszli za przykładem Jezusa, o czym czytamy w Dziejach Apostolskich:
„A oni z Perge powędrowali dalej i dotarli do Antiochii Pizydyjskiej. A w dzień sabatu weszli do synagogi i usiedli.”. (Dz. 13:14)
„A gdy opuszczali synagogę, prosili ich, aby w następny sabat opowiedzieli im znowu o tych sprawach.”. (Dz. 13:42)
„A w każdy sabat rozprawiał w synagodze i starał się przekonać zarówno Żydów, jak i Greków.”. (Dz. 18: 4)
Fragmenty te odnoszą się do nabożeństw kościelnych, podczas których ludzie gromadzili się w dzień szabatu.
Czy Jezus i Jego uczniowie oddawali cześć Bogu w synagodze w każdy szabat tylko dlatego, że byli Żydami? Czy był to jedynie element ich kultury? Bóg stworzył szabat dnia siódmego, żeby w tym dniu oddawano Mu cześć. Ustanowił go w momencie, kiedy na planecie były tylko dwie istoty ludzkie – były one długo przed Abrahamem, ojcem Żydów. Ponadto Jezus powiedział: „Szabat jest ustanowiony dla człowieka,”. (Mar. 2:27) Wyraz „człowiek” pochodzi od greckiego słowa „anthropos”. Od tego słowa wywodzi się „antropologia”, oznaczająca „istotę ludzką”. Jezus i Jego uczniowie święcili każdy szabat – nie dlatego, że byli Żydami, ale dlatego, że byli ludźmi!
Spójrzmy teraz na tę kwestię ze zdroworozsądkowego punktu widzenia. Bóg powiedział, że mamy przestrzegać szabatu. Oznacza to, że mamy zaprzestać wtedy pracy świeckiej, zgodnie z II Księgą Mojżeszową 20:8–11. To daje nam wolny dzień! Czy jest lepszy sposób na spędzenie szabatu, niż zebranie się razem z podobnie myślącymi wierzącymi i oddanie czci Bogu, który go stworzył?
Uwielbienie samo w sobie jest czynem miłości. Jakiż to zaszczyt oddawać cześć naszemu Panu w Jego święty dzień, w otoczeniu Jego ludu – to dla nas potrójne błogosławieństwo! Żadna osoba nie jest wyspą – dodajemy sobie nawzajem siły. W Liście do Hebrajczyków 10:24,25 Bóg powiedział nam, co następuje: „I baczmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża.”.
Nie ma w Biblii wersetu, który dosłownie mówi: „Idź do kościoła w szabat”. Bóg jednak dał nam przykład Swojego Syna, dodatkowe wersety i zdrowy rozsądek, aby pomóc nam bez wahania odpowiedzieć na to pytanie.