Mnóstwo chrześcijan nazywa szabat dnia siódmego „szabatem żydowskim”, ale nie ma takiego sformułowania w Biblii.
Możemy znaleźć określenie „szabat Pana” (II Mojż. 20:10), ale nie „szabat Żydów”. Łukasz był jednym z pisarzy Nowego Testamentu, który był poganinem, i często odwoływał się do Żydów – pisał o „narodzie żydowskim”, „ludzie żydowskim”, „ziemi żydowskiej” i „synagodze Żydów” (Dz. 10:22; 12:11; 10:39; 14: 1). Łukasz nigdy jednak nie wspomniał o „szabacie Żydów”, chociaż wielokrotnie mówił o szabacie.
Chrystus nauczał również, że „szabat został ustanowiony dla człowieka” (Mar. 2:27). Jezus użył określenia „człowiek” w ogólnym tego słowa znaczeniu, odnosząc się do ludzkości. Adam i Ewa byli jedyną „ludzkością”, która istniała w czasie, gdy Bóg ustanowił szabat. Żydzi pojawili się na świecie dopiero jakieś 2000 lat po stworzeniu. Małżeństwo zostało wprowadzone w momencie stworzenia – kobieta została stworzona dla mężczyzny (I Mojż. 2:22), tak samo jak szabat został ustanowiony dla mężczyzny. Z pewnością nikt z tego nie wyciąga takiego wniosku, że instytucja małżeństwa została stworzona tylko dla Żydów.
Dwa piękne, pierwotne błogosławieństwa zostały ustanowione przez samego Boga, zanim grzech przyszedł na nasz świat – małżeństwo i szabat. Oba zostały stworzone dla całej ludzkości, otrzymały szczególne błogosławieństwo Stwórcy i nadal są tak samo święte, jak wtedy, gdy zostały uświęcene w ogrodzie Eden.
Pan dnia szabatu
Wielu zapomina o tym, że sam Jezus Chrystus ustanowił szabat. Apostoł Jan napisał: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. …A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy. „(Jan 1: 1–3, 14). Apostoł Paweł również określił Jezusa jako Stwórcę: „Syna swego umiłowanego, w którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów … Wszystko przez Niego i dla niego zostało stworzone” (Kol. 1: 13–16).
Istnieje więc powód, dla którego Jezus nazwał siebie Panem szabatu (Mar. 2:28). Jeśli On jest Panem dnia szabatu, to szabat musi być dniem Pańskim. Zgodnie z Obj. 1:10, Jan miał wizję w „dzień Pański”, co oznacza, że jego wizja miała miejsce siódmego dnia. Szabat to jedyny dzień określony jako „dzień Pański” i jedyny, o którym Bóg mówi w Biblii. Pisząc Dziesięć Przykazań, Bóg nazwał go „szabatem Pana” (II Mojż. 20:10). W Izajaszu powiedział: „Szabat… Mój święty dzień” (Izaj. 58:13).
Oddzielenie Jezusa od szabatu byłoby niewłaściwe, ponieważ to On uświęcił szabat i jest jego Autorem, Twórcą i Architektem. Lekceważąc błogosławieństwa, jakie On udzielił temu dniu, umniejszamy Jego autorytet w naszym życiu.
Szabat nie jest tylko elementem kultury żydowskiej
Wielu niegdyś nauczało, że „żydowski szabat” obowiązywał tylko przez określony czas i był on jedynie symbolem odpoczynku, jaki mamy w Chrystusie. Szabat nie może jednak być tylko symbolem czegokolwiek, czy pamiątką, która należy do przeszłości, ponieważ został ustanowiony jeszcze zanim Adam i Ewa zgrzeszyli.
Są jednak zwyczaje, które zostały wprowadzone po tym okresie i trwały tylko przez pewien czas. Składanie ofiar miało symbolizować śmierć Jezusa, Baranka Bożego. Nie byłoby ofiar ze zwierząt, gdyby nie było grzechu. Biblia jednak mówi, że ofiary zostały zniesione, kiedy Chrystus umarł na krzyżu, ponieważ cel tego zwyczaju został wypełniony (Mat. 27:50, 51). Zasłona świątynna, o której jest mowa w tym fragmencie, symbolizowała wszystkie ceremonie świątynne, które wskazywały na śmierć Chrystusa jako Baranka Bożego. Zasłona, która została rozdarta w chwili śmierci Chrystusa, oznajmiła światu, że znaczenie ceremonii się wypełniło. To, że zasłona została rozerwana od góry do dołu, wskazało na to, że to sam Bóg przekazał to przesłanie.
Szabat, jako siódmy dzień stworzenia, powstał zanim grzech pojawił się na świecie. Nie mógł zatem być traktowany jako zwyczaj, który miał się wypełnić, czy który powstał na skutek grzesznej natury ludzkiej. Nie został też stworzony po to, aby być tymczasową ceremonią.
Apostoł Paweł odniósł się do tymczasowego systemu obrzędów w Kol. 2: 14–16, mówiąc że jest „przeciwko nam”. Połączył go z ofiarami z mięsa, ofiarami z płynów i corocznymi świętami prawa, które zostały „wymazane”. To prawda, że odnosił się również do „szabatów”, ale należy pamiętać, że nazwał je „szabatami, które są cieniem rzeczy przyszłych”. Czy na krzyżu wymazano dni szabatowe? Tak, ale tylko te, które były ceremonialne i odbywały się kilka razy do roku, zostały „przybite do krzyża”.
Były to szabaty ceremonialne, które wymagały określonych ofiar z płynów i pokarmów. Wszystkie te szabaty są opisane w III Mojż. 23: 24–36, a następnie są podsumowane w wersetach 37 i 38: „To są święta Pana, które obwołacie jako święte zgromadzenia, aby składać Panu ogniowe ofiary: całopalne, z pokarmów, rzeźne i z płynów, każdą w swój dzień, niezależnie od sabatów Pana, niezależnie od waszych darów i niezależnie od wszystkich waszych ślubów, i niezależnie od wszystkich waszych dobrowolnych ofiar, jakie będziecie składać Panu.”
Pismo Święte w jasny sposób określa różnice między corocznymi, ceremonialnymi szabatami, a cotygodniowymi „szabatami Pana”. Szabaty ceremonialne zostały wymazane na krzyżu, bo powstały na skutek grzechu. Szabat Dziesięciorga Przykazań został jednak uświęcony przed wprowadzeniem grzechu, a później został włączony do Bożego prawa moralnego. Szabat jest wieczny w swej naturze i jest dla całej ludzkości, Żydów jak i pogan.