Oto tekst ze Starego Testamentu, z którego wynika to powszechne pytanie: „Ale siódmego dnia jest sabat Pana, twojego Boga. Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twój wół, ani twój osioł, ani twoje bydlę, ani obcy przybysz, który mieszka w twoich bramach, aby odpoczął twój sługa i twoja służebnica tak jak ty. Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, twój Bóg, wyprowadził cię stamtąd ręką możną i ramieniem wyciągniętym. Dlatego rozkazał ci Pan, twój Bóg, abyś obchodził dzień sabatu.” (V Mojż. 5:14, 15).
Kluczem do zrozumienia tego fragmentu, który odnosi się do przestrzegania szabatu, są słowa „niewolnik” i „sługa”.
Bóg powiedział: „Pamiętaj, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej”. Wcześniej mówił o tym, żeby pozwolić „aby odpoczął twój sługa i twoja służebnica tak jak ty”. Bóg odwołał się do tego, że Izraelici byli niewolnikami w Egipcie, żeby przypomnieć im o tym, aby postępowali sprawiedliwie ze swoimi sługami i dawali im odpoczynek w Szabat.
Nie ma nic dziwnego w tym, że Bóg odwoływał się do ucieczki z Egiptu, żeby zachęcić swój lud do przestrzegania przykazań. Zrobił to już wcześniej, w III Mojż. 19:33, 34: „Jeżeli w waszej ziemi zamieszka z tobą obcy przybysz, nie będziesz go gnębił. …gdyż i wy byliście obcymi przybyszami w ziemi egipskiej”. W V Mojż. 24:17,18 Bóg powiedział: „Nie naruszaj prawa obcego przybysza ani sieroty; nie bierz w zastaw odzienia wdowy. …byłeś niewolnikiem w Egipcie, a odkupił cię stamtąd Pan, Bóg twój; dlatego Ja nakazuję ci, abyś to czynił.”.
Jednak ani nakaz bycia sprawiedliwym, ani zachowywania szabatu nie był wydany tylko po to, by upamiętnić Exodus. Bóg powiedział swojemu ludowi, że Jego dobroć w wyprowadzeniu ich z niewoli stanowi dodatkowy powód dla ich życzliwego postępowania ze swoimi sługami i sprawiedliwego traktowania obcych oraz wdów.
W ten sam sposób Bóg przemówił do nich w III Mojż. 11:45: „Bom Ja Pan, który was wyprowadziłem z ziemi egipskiej. … bądźcie więc świętymi”. Nie można stwierdzić, że świętość jest tylko dla Żydów, ani że powstała po to, żeby upamiętnić ich wyzwolenie.
Bóg chciał, aby Izraelici sprawiedliwie traktowali innych ludzi, włącznie ze swoimi sługami. Nakazując im święcenie szabatu i zapewnienie odpoczynku swoim sługom, chciał, żeby pamiętali o swojej niewolniczej przeszłości. Szabat był również pamiątką odkupienia z niewoli egipskiej. Boże odkupienie ich z Egiptu reprezentuje Jego odkupienie nas z niewoli grzechu, co jest dla nas znaczącym powodem, abyśmy również święcili szabat. Z Biblii jednak jasno wynika, że szabat jest czymś więcej niż pamiątką fizycznego i duchowego odkupienia. Historia powstania szabatu w I Mojż. (I Mojż. 2: 1–3) i sformułowanie czwartego przykazania Boga (II Mojż. 20:11) ukazują szabat jako pamiątkę stworzenia. Pamiątka stworzenia odnosi się do wszystkich ludzi będących wynikiem tego stworzenia.
Szabat jest czymś więcej, niż tylko pamiątką wyzwolenia Izraelitów z Egiptu!