Pewnego dnia, przechadzając się po swoim parku, rosyjski car napotkał wartownika, strzegącego jakiegoś zachwaściałego skrawka ziemi. Spytał go więc, cóż tutaj robi. Wartownik nie wiedział. Umiał powiedzieć tylko tyle, że został wyznaczony na to stanowisko przez dowódcę straży. Car wysłał więc swojego służącego, żeby zapytał owego dowódcę. Ten wiedział tylko tyle, że postawienia wartownika w tym konkretnym miejscu wymaga regulamin. Ciekawość została obudzona. Car zarządził dochodzenie, jednak na całym dworze nikt nie pamiętał czasów, kiedy wartownika przy tym zarośniętym skrawku ziemi nie było. Nikt też nie miał pojęcia, dlaczego tam stał, ani czego właściwie pilnował.
Sięgnięto
do archiwum i po długich poszukiwaniach udało się rozwiązać zagadkę. Zapiski
mówiły, że dawno temu Katarzyna Wielka posadziła w tym miejscu krzew róży i
postawiono strażnika, który miał doglądać, by nikt owego krzewu przypadkiem nie
podeptał. Roślina co prawda uschła, ale nikt nie pomyślał, żeby rozkaz cofnąć.
Przez wiele, wiele lat, miejsce to było strzeżone przez różnych ludzi, którzy
nie wiedzieli, czego tak w sumie pilnują. Stało się to tradycją. Oni w ogóle
nie mieli pojęcia, czemu tam stoją. Po prostu stali.
Czy
wiesz, że wielu duchownych stoi dziś na straży doktryn i praktyk, których
pochodzenia nie znają, a które z pewnością nie mają swoich podstaw w Biblii? Po
prostu taka tradycja. Są przekonani, że strzegą prawdy – jakoby jakiejś
szlachetnej, świętej rośliny – podczas gdy w istocie strzegą chwastów błędu.
Zacznijmy od Ewangelii Mateusza, rozdział piętnasty, werset trzynasty: ,,Każda
roślina, której nie sadził mój Ojciec niebieski, będzie wyrwana”.
To znaczy, że każda doktryna i praktyka religijna, której nie naucza Pismo
Święte, zostanie ostatecznie zniszczona. Jeśli przy końcu czasu chcesz stanąć w
gronie zwycięzców, zakotwicz swoją wiarę w naukach i praktykach ustanowionych przez samego Boga.
Jak możemy poznać prawdę? Jest tylko jeden sposób, a jest nim uważne zgłębianie
pewnej księgi, danej nam przez Boga. Gdy chodzi o zbawienie – rzecz wielkiej
wagi – to żaden chrześcijanin nie powinien polegać na tym, co tam mówią inni ludzie.
Zamiast przestrzegać tradycji, powinien z zapałem próbować odkryć to, co Bóg ma
nam do powiedzenia w Biblii.
Chcemy dziś zaprezentować tekst, którego ludzie zapomnieli – tekst, który Bóg
zaczyna od słowa ,,pamiętaj”. W dwudziestym rozdziale Księgi Wyjścia
znajdujemy dziesięć przykazań, nadanych nam przez Stwórcę. Dotyczą one relacji
człowieka z Bogiem i z innymi ludźmi. Zdaje się, że mamy trochę trudności ze
zrozumieniem pierwszego, które mówi ,,Nie będziesz miał innych bogów obok
mnie”; albo drugiego; czy trzeciego, które przypomina, by nie wypowiadać
imienia Bożego nadaremnie; albo piątego, które nakazuje szanować rodziców;
szóstego, które mówi ,,nie zabijaj”; siódmego – ,,nie cudzołóż”;
ósmego, czyli nie kradnij; albo dziewiątego, które zakazuje mówienia fałszywego
świadectwa; czy dziesiątego, które mówi, by nie ostrzyć sobie zębów na to, co
nie nasze. Chrześcijanie na całym świecie głoszą konieczność podporządkowania
się tym boskim prawom. Każde z nich jest tak samo ważne. W Liście Jakuba
2:10-12 czytamy: ,,Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno
tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie. Ten bowiem, który
powiedział: Nie cudzołóż!, powiedział także: Nie zabijaj! Jeżeli więc nie popełniasz cudzołóstwa, jednak dopuszczasz
się zabójstwa, jesteś przestępcą wobec Prawa. Mówcie i czyńcie tak, jak ludzie,
którzy będą sądzeni na podstawie Prawa wolności”.
Tak więc każde
z dziesięciu przykazań jest tak samo ważne. Pamiętajmy, że są one niezmienne. W
Księdze Malachiasza 3:6 czytamy: ,,Ja, Pan, nie odmieniam się”, a w
Psalmie 89:35 napisano: ,,Nie zbezczeszczę mojego przymierza ani nie zmienię
słowa ust moich”. Skoro sam Pan mówi, że Jego prawo jest niezmienne, że On
sam go nie zmieni, to z pewnością my – ludzie – nie powinniśmy majstrować przy
czymś, co jest podstawą rządów Bożych. W Księdze Powtórzonego Prawa 4:2 Bóg
wyraża to tak: ,,Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie
odejmiecie, zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam”.
Wśród
dziesięciu przykazań znajduje się również owy zapomniany tekst – ten, o którym
mieliśmy pamiętać. Przeczytaj uważnie – Księga Wyjścia, dwudziesty rozdział, wersety
od 8 do 11: ,,Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe
zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga
twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn
twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje
bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. W
sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w
nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i
uznał go za święty”.
Zwróć uwagę, że to przykazanie zaczyna się od słowa ,,pamiętaj” – ,,nie
zapomnij o nim”. Czyżby Bóg wiedział, że spośród wszystkich dziesięciu, to
właśnie ono będzie tym najbardziej zapomnianym przez ludzi? Tak więc
powiedział: ,,Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić”. W dalszych
słowach wyraził zupełnie jasno, o jaki dzień chodzi, gdy mowa o szabacie. Zwróć
uwagę na wersety 10 i 11: ,,Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga
twego. […] W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz
wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił
Pan dzień szabatu i uznał go za święty”. Skoro więc mamy zachowywać
szabat, jako dzień święty, to należałoby jeszcze pamiętać, który to dzień Pan
wyznaczył jako szczególny. Był to siódmy dzień tygodnia, znany dziś jako
sobota.
Zauważ, że przykazanie o sobocie, tak samo jak pozostałe dziewięć przykazań,
zostało dane w formie pisanej za pośrednictwem Mojżesza, jakieś 2000 lat po
stworzeniu świata. Ale sobota sama w sobie sięga dużo dalej, bo aż do
stworzenia. W Księdze rodzaju 2:1-3 czytamy: ,,W ten sposób zostały ukończone
niebo i ziemia oraz wszystkie jej zastępy [stworzeń]. A gdy Bóg ukończył w dniu
szóstym swe dzieło, nad którym pracował, odpoczął dnia siódmego po całym swym
trudzie, jaki podjął. Wtedy Bóg pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go
świętym”.
Niektórzy
myślą, że nauka o szabacie, dniu siódmym, jest czymś nowym, ale prawda jest
taka, że to najstarsza instytucja znana ludzkości – sięga bowiem aż do tygodnia
tygodnia stworzenia, podobnie jak małżeństwo. Warto również podkreślić, że
obchodzenie szabatu siódmego dnia tygodnia nie jest pomysłem żydowskim, bo jeszcze
przez 2000 lat od jego ustanowienia, na ziemi nie było żadnego Żyda. W
Ewangelii Marka 2:27 Jezus powiedział, że ,,szabat został ustanowiony dla
człowieka” – nie tylko dla Żyda, ale ogólnie dla człowieka.
A teraz pytanie – jaki jest cel szabatu? Dlaczego został ustanowiony już na
samym początku? ,,To będzie znak wiekuisty między Mną a Izraelitami, bo w
sześciu dniach Pan stworzył niebo i ziemię, a w siódmym dniu odpoczął i
wytchnął” (Wyjścia 31:17). Dla zachowującego go chrześcijanina, szabat
jest wyrazem wiary w to, że Bóg stworzył świat w sześciu dniach i odpoczął
siódmego. W Księdze Wyjścia 20:11 podano ten sam powód – ,, W sześciu dniach
bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w
siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go
za święty”.
Sobota staje się więc pamiątką stworzenia, symbolem potężnej stwórczej mocy
Boga. Flaga z gwiazdami i paskami w kolorach czerwonym, białym i niebieskim
jest dzisiaj symbolem narodu amerykańskiego. Salutowanie i przysięga wierności
tym barwom jest przywilejem dla każego prawdziwego Amerykanina. Żaden
Amerykanin nie mógłby stać spokojnie, gdy gwiazdy i paski miesza się z błotem.
Czy więc my, chrześcijanie, powinniśmy stać obojętnie, gdy symbol odwiecznych
rządów Bożych jest wyparty ze swojego miejsca i mieszany z błotem tradycji?
Z pewnością Jezus jest naszym przykładem we wszystkim. Będziemy więc naśladować
Go również w kwestii szabatu, bo Jezus zachowywał szabat. ,,Przyszedł również
do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do
synagogi i powstał, aby czytać” (Łukasza 4:16). Tak – praktyką i zwyczajem
Jezusa było obchodzenie świętego dnia sobotniego. W Ewangelii Jana 15:10
powiedział: ,,Ja zachowałem przykazania Ojca mego”. Z kolei w Ewangelii
Mateusza 15:9 czytamy: ,,[ten lud] czci mnie na próżno, ucząc zasad podanych
przez ludzi”. Święcenie siódmego dnia tygodnia jest poleceniem Bożym.
Zachowywanie pierwszego dnia tygodnia – niedzieli – jest tradycją ludzką.
Miliony chrześcijan wierzą, że musi być jakiś dobry powód, dla którego zastąpiono święcenie soboty święceniem niedzieli. Musi być jakiś dobry powód, dla którego zachowujemy dziś pierwszy dzień tygodnia, zamiast starotestamentowego szabatu. Biblia jednak milczy w tej sprawie.
Czy
apostołowie święcili szabat? Widząc ciało Jezusa złożone w grobie, Jego
naśladowczynie ,,po powrocie przygotowały wonności i olejki; lecz zgodnie z przykazaniem
zachowały spoczynek szabatu” (Łukasza 23:56). Nigdzie w nowym testamencie
nie ma wzmianki o tym, by uczniowie i inni naśladowcy Jezusa zachowywali
jakikolwiek inny dzień, niż szabat.
W Dziejach Apostolskich mamy sprawozdania o zachowywaniu szabatu długo po
zmartwychwstaniu Jezusa. Dzieje 13:14: ,,Oni zaś przeszli przez Perge, dotarli
do Antiochii Pizydyjskiej, weszli w dzień sobotni do synagogi i usiedli”.
Werset 42: ,,Kiedy wychodzili, proszono ich, aby w następny szabat mówili do
nich o tym samym”. Werset 44: ,,W następny szabat zebrało się niemal całe
miasto, aby słuchać słowa Bożego”.
W czasie swoich podróży misyjnych, Paweł cały czas zachowywał dzień siódmy. W
Dziejach Apostolskich 16:13 czytamy: ,,W szabat wyszliśmy za bramę nad rzekę, gdzie
– jak sądziliśmy – było miejsce modlitwy. I usiadłszy rozmawialiśmy z
kobietami, które się zeszły”. Podobnie w Dziejach 17:2: ,,Paweł według
swego zwyczaju wszedł do nich i przez trzy szabaty rozprawiał z nimi”.
Tak,
zwyczajem Pawła – tak samo, jak Jezusa – było zachowywanie czwartego
przykazania. ,,A co szabat rozprawiał w synagodze i przekonywał tak Żydów, jak
i Greków” (w greckim mieście Korynt) (Dzieje 18:4). Nauczał tak przez rok i sześć miesięcy (werset
11) – w każdą sobotę można było go spotkać wśród zebranych w kościele.
Apostoł Paweł, jak wyznał w Dziejach 24:14, ,,wierząc we wszystko, co napisane
zostało w Prawie i u Proroków”, zachowywał to przykazanie. To on nauczał,
że zachowywanie świętego, sprawiedliwego i dobrego prawa Bożego nie jest
sposobem na osiągnięcie zbawienia, ale rezultatem przyjęcia zbawienia, dowodem
na to, że miłość Chrystusowa zamieszkała w sercu. Jako ten, który kochał
swojego Pana, Paweł, podobnie z resztą jak inni apostołowie, wciąż podążał Jego
śladami, będąc posłusznym poleceniom Bożym. W całej Biblii, od Księgi Rodzaju
do Apokalipsy, nie ma ani jednego tekstu wskazującego na to, że jakiś nowy
dzień szabatu miałby zastąpić stary. W nowym testamencie jest tylko osiem
miejsc, w których wspomina się o pierwszym dniu tygodnia. Gdyby miał on
zastąpić dzień siódmy, to z pewnością któryś z tych ośmiu wersetów by o tym
mówił.
Spytasz więc – dlaczego w takim razie tylu ludzi zachowuje niedzielę? Cóż, po
prostu tak ich nauczono. Tak robiły ich matki i ojcowie, tak pewnie robili
dziadkowie, i tak dalej. Myśleli, że to musi być gdzieś w Biblii. Ty sam
zapewne myślałeś, że musi być ku temu jakiś sensowny powód. Gdy jednak
poddajemy niedzielę testowi, to okazuje się, że nie wytrzymuje ona konfrontacji
z Biblią, podobnie jak wiele innych nauk i tradycji, które przeniknęły do
kościoła w średniowieczu. Jednak w tych ostatnich dniach świata, gdy wypełniają
się Biblijne proroctwa, prawdziwy szabat znów będzie głoszony, jako część
wielkiej reformacji, która będzie miała miejsce przed powtórnym przyjściem
Jezusa.
W Księdze Izajasza 58:12-13 mowa o wielkiej przemianie, której elementem jest
odnowa prawdziwego szabatu. ,,Twoi ludzie zabudują prastare zwaliska,
wzniesiesz budowle z odwiecznych fundamentów. I będą cię nazywać naprawcą wyłomów,
odnowicielem rumowisk – na zamieszkanie. Jeśli powściągniesz twe nogi od
przekraczania szabatu, żeby w dzień mój święty spraw swych nie załatwiać, jeśli
nazwiesz szabat rozkoszą, a święty dzień Pana – czcigodnym, jeśli go uszanujesz
przez unikanie podróży, tak by nie przeprowadzać swej woli ani nie omawiać
spraw swoich”. Werset 14 zawiera obietnicę dla tych, którzy w tych
ostatnich dniach przyjmą prawdziwy szabat: ,,wtedy znajdziesz twą rozkosz w
Panu”. Jakąż radością staje się siódmy dzień tygodnia, gdy przyjmiesz go
na nowo i uczcisz jako prawdziwy szabat, dzień poświęcony Panu!
Biblia uczy też, że szabat będziemy obchodzili również i w niebie. ,,Bo jak
nowe niebiosa i nowa ziemia, które Ja uczynię, trwać będą przede Mną –
wyrocznia Pana – tak będzie trwało wasze potomstwo i wasze imię. Sprawdzi
się to, że każdego miesiąca podczas nowiu i każdego tygodnia w szabat,
przyjdzie każdy człowiek, by Mi oddać pokłon – mówi Pan” (Izajasz
66:22-23). Cóż za przywilejem będzie zbierać się razem co szabat w Bożym
Królestwie, wokół Jego wspaniałego, białego tronu, i oddawać Mu cześć, jako
naszemu stwórcy i zbawcy!
– Sunday Tradition, Joe Crews Radio Sermons