Gdy chrześcijaństwo zadebiutowało na świecie, ludzie tamtych czasów, zarówno Żydzi, jak i Grecy, mieli wiele do powiedzenia na temat tej nowej doktryny.
Kiedy Chrystus zgromił złego ducha, nakazując mu, aby wyszedł z człowieka, „zdumiewali się wszyscy, tak iż pytali się nawzajem: Co to jest? Nowa nauka głoszona z mocą!”. (Marka 1:27) Gdy Paweł przybył do Aten i zaczął głosić chrześcijaństwo, ludzie pytali: „Zabrali go i zaprowadzili na Areopag, mówiąc: Czy możemy dowiedzieć się, co to za nowa nauka, którą głosisz?” (Dz 17:19). Inne fragmenty w Biblii również pokazują, że doktrynę chrześcijańską uważano za nową i dziwną.
Podczas reformacji XVI wieku, najczęstszym argumentem przeciwko naukom reformatorów było to, że były one nowe. Wykorzystywano podobny argument do tego, który był używany w czasach Jezusa: „Jeśli to, co mówicie jest prawdą, dlaczego te doktryny nie zostały odkryte wcześniej?”.
Czy takie oskarżenia przeciwko Chrystusowi, apostołom i reformatorom dowodziły jednak temu, że ich nauki nie pochodziły od Boga? Gdy Chrystus, czy Jego uczniowie stawali przed tym zarzutem, zawsze jemu zaprzeczali, mówiąc, że wcale nie głosili nowych, dziwnych doktryn. Głosili „nie mówiąc nic ponad to, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że się stanie” (Dz. 26:22).
Gdy oskarżono Reformatorów, ci pokazywali w Biblii, że głoszone przez nich doktryny nie były nowe, a wręcz starożytne.
Gdy zagłębiamy się w historyczne dzieje tamtych czasów, zdumiewają nas zarzuty stawiane Chrystusowi i reformatorom. Zastanawiamy się, dlaczego ludzie przez taki długi czas musieli przyzwyczajać się do oczywistych prawd, zamiast je od razu przyjąć. Jednak to, że zajęło ich to tyle czasu nie wskazuje na to, że była to fałszywa doktryna. Było to wynikiem błędnego, ludzkiego rozumowania.
Doktryna o szabacie nie jest nowa; istnieje od początku dziejów. Prawdy o szabacie wypierano się przez stulecia i dopiero w czasach stosunkowo współczesnych zaczęła być ponownie akceptowana. Zawsze jednak były osoby wierne Bożemu prawu, które zachowywały szabat, nawet mimo momentów zagrożenia życia. Podobnie, prawda o sprawiedliwości przez wiarę została prawie całkowicie utracona na ponad tysiąc lat i nie wróciła do łask aż do XVI wieku!
Dlaczego więcej przywódców nie wierzy w prawdę o Sabacie? A co z przywódcami za dni Chrystusa? Zwykli ludzie chętnie słuchali Chrystusa, a Jego uczniowie byli zwykłymi ludźmi, takimi jak rybacy. Przywódcy w czasach Chrystusa usiłowali przekonać ludzi, by nie odrzucili Chrystusa, pytając: „Czy kto z przełożonych lub z faryzeuszów uwierzył w niego?” (Jan 7:48).
Co Paweł oznajmił pierwszym wierzącym? „Przypatrzcie się zatem sobie, bracia, kim jesteście według powołania waszego, że niewielu jest między wami mądrych według ciała, niewielu możnych, niewielu wysokiego rodu,” (1 Kor. 1:26). A co ze wszystkimi przywódcami w czasach reformacji? Dostojnicy kościelni spędzali swój czas próbując złapać, a nawet spalić Marcina Lutra.
Pośród przywódców znajduje się wielu, którzy mają uczciwe serca i którzy w końcu uwierzą w szabat. Jednak nawet gdyby nikt z nich w go nie uwierzy, siódmy dzień nadal byłby szabatem Pana, ponieważ żaden człowiek nie ma w sobie mocy, aby zmienić przykazania Boże.