„Tak zostały ukończone niebo i ziemia oraz cały ich zastęp. I ukończył Bóg w siódmym dniu dzieło swoje, które uczynił, i odpoczął dnia siódmego od wszelkiego dzieła, które uczynił. I pobłogosławił Bóg dzień siódmy, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego dzieła swego, którego Bóg dokonał w stworzeniu.”. (I Mojż. 2: 1–3).
Według Pisma Świętego:
1. Czas, w którym Bóg ustanowił szabat, był pod koniec tygodnia stworzenia.
2. Bóg ustanowił szabat odpoczywając w nim, błogosławiąc go i go uświęcając.
3. Bóg uczynił siódmy dzień szabatem. Szabat nie był czymś, co Bóg ustanowił w tym dniu. Bóg uczynił siódmy dzień, aby był szabatem. „Ale siódmego dnia jest sabat Pana, Boga twego” (II Mojż. 20:10, dodano kursywę).
Bóg nie nakazał nam, abyśmy „pamiętali o szabacie, aby go święcić”. Przykazanie brzmi: „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go [ten dzień] święcić” (II Mojż. 20: 8, dodano kursywę). Szabatu nie można przesunąć na inny dzień. Szabat to dzień sam w sobie – siódmy dzień.
Często słyszymy o instytucji szabatu. Biblia nigdy jednak o tym nie mówi. Mówi o dniu szabatu. Nie ma czegoś takiego jak instytucja szabatu, która byłaby pobłogosławiona i uświęcona dla dobra ludzkości. Szabat to dzień błogosławiony i uświęcony; jest to dzień, który stał się w ten sposób szabatem.
Możemy więc być pewni, że dzień, który Bóg pobłogosławił, nie może być nigdy odosobniony od szabatu. Szabatu nie można oddzielić od dnia, który pobłogosławił Bóg. Nie można ich rozdzielić, ponieważ są jednością.
Szabat nie może być zwykłym dniem tygodnia, ponieważ siódmy dzień jest szabatem, a szabat siódmym dniem.
Chrystus i szabat
Stwórcą szabatu jest twórca wiary chrześcijańskiej – Jezus Chrystus, Syn Boży. To On powołał świat do istnienia, tworząc go w sześć dni. Siódmego dnia odpoczął, pobłogosławił ten dzień i poświęcił go.
W Piśmie Świętym czytamy: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez nie powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało. … Na świecie był i świat przezeń powstał, lecz świat go nie poznał. … A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy chwałę jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca, pełne łaski i prawdy.”. (Jan 1: 1–3, 10, 14 BW)
„Syn Jego umiłowany … jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności; wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone.”. (Kol. 1:13, 15, 16)
Jezus ustanowił szabat dla całej ludzkości, a nie tylko dla jednej części ludzkości czy narodu. „Sabat jest ustanowiony dla człowieka.”. (Mar. 2:27)