Oto ten werset:
„A pierwszego dnia po sabacie, gdy się zebraliśmy na łamanie chleba, Paweł, który miał odjechać nazajutrz, przemawiał do nich i przeciągnął mowę aż do północy.”. (Dz. 20:7)
Czy to spotkanie, na którym uczniowie zebrali się, aby łamać chleb w pierwszy dzień tygodnia, jest wystarczającym dowodem na to, że wyznaczono nowy szabat – niedzielę? Czy Paweł i wierzący obchodzili pierwszy dzień jako dzień święty? Czy może ich łamanie chleba było elementem codzienności, a nie częścią Wieczerzy Pańskiej czy religijnego zwyczaju?
Po pierwsze, spotkanie, o którym mowa, nie rozpoczęło się w tak zwaną niedzielę, ale w sobotę wieczorem! Zgodnie z biblijną metodą liczenia czasu, każdy dzień zaczyna się o zachodzie słońca i przechodzi do następnego zachodu (III Mojż. 23:32; Mar. 1:32). Pierwszy dzień tygodnia zaczyna się wieczorem siódmego dnia, drugi dzień tygodnia zaczyna się wieczorem pierwszego dnia i tak dalej – tak jak Boże Narodzenie rozpoczyna się w Wigilię Bożego Narodzenia poprzedniego wieczoru. Ponieważ „w sali na piętrze, gdzie się zebrali, było wiele lamp” (Dz. 20: 8), zebranie musiało się rozpocząć podczas godzin pierwszego dnia tygodnia, w których nie było słońca – co znamy jako sobotni wieczór. Werset 7 mówi, że Paweł był „miał odjechać nazajutrz”. Korzystając z biblijnej metody liczenia czasu, gdyby Paweł święcił niedzielę, z pewnością nie planowałby podróżować w święty dzień!
Czy użycie dzisiejszej metody rzymskiego liczenia czasu jest dowodem na przestrzeganie niedzieli przez Pawła i wierzących? Idąc tym tropem, spotkanie Pawła rozpoczęłoby się w niedzielę wieczorem po zmroku, a ponieważ Biblia mówi, że łamali chleb po północy (Dz. 20: 7–11), ten element spotkania miałby miejsce w poniedziałek. Jeśli więc łamanie chleba uczyniło nowy dzień świętym, to chrześcijanie powinni obchodzić poniedziałek!
Czy Paweł i wierzący uczestniczyli w Wieczerzy Pańskiej, która ma miejsce w dzień święty? Dowody nie tylko temu zaprzeczają, ale także nie znajdujemy w Piśmie Świętym tekstu, który wskazałby na to, że obchodzenie Wieczerzy Pańskiej było ograniczone do określonego dnia tygodnia. Sam Paweł napisał: „Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie.”. (I Kor. 11:26)