Święcenie siódmego dnia jest zaprzeczeniem ewolucji. Byłoby absurdem, gdyby człowiek, który nie wierzy w odkupienie, obchodził Wieczerzę Pańską. Byłoby równie absurdalne, gdyby człowiek przestrzegał szabatu, jednocześnie przecząc temu, że Bóg stworzył świat. Przestrzeganie szabatu wynika z przekonania, że Bóg stworzył świat zgodnie z twierdzeniami zawartymi w przykazaniu dotyczącym szabatu. Przestrzeganie szabatu staje się tym istotniejsze, gdy w Piśmie Świętym odkrywamy, że tylko Bóg jest Stworzycielem. Jest to atrybut, który czyni Go prawdziwym Bogiem i obala fałszywych bogów, którzy nie są w stanie dokonywać takich rzeczy.
W Piśmie Świętym obraz prawdziwego Boga jest zestawiony z fałszywymi bogami, ponieważ On moc stwórczą, a inni nie: „Nicością są bowiem wszyscy bogowie ludów, Pan zaś uczynił niebiosa.”. (Ps. 96 : 5). „Ale Pan jest prawdziwym Bogiem … Tak mówcie o nich: Bogowie, którzy nie stworzyli nieba ani ziemi, zginą z ziemi i spod tego nieba. … On stworzył ziemię swoją mocą”. (Jer. 10:10, 12).
Należy zauważyć, że gdy prorok przedstawia prawdziwego Boga, mówi: „On stworzył ziemię”. Gdy jednak mówi o fałszywych bogach, mówi, że „nie stworzyli nieba i ziemi”. Moc stwórcza jest tym, co wyróżnia prawdziwego Boga pośród innych bogów.
Kiedy Jonasz przedstawiał Boga, któremu oddawał cześć, powiedział do tych na statku, którzy czcili innych bogów: „Jestem Hebrajczykiem, czczę Pana, Boga niebios, który stworzył morze i ląd.”. (Jon. 1: 9).
W całym Starym Testamencie podkreśla się właściwy obraz Boga. Tak samo jest w Nowym Testamencie. W Dziejach Apostolskich 4:24 uczniowie modlili się: „Panie, Ty, któryś stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest”.
Te słowa pochodzą z przykazania o szabacie, które mówi: „Pan stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest”. Uczniowie modlili się do Pana, którego moc stwórczą potwierdza przestrzeganie pamiątki stworzenia. On jest prawdziwym Bogiem.
Przedstawiając mieszkańcom Listry prawdziwego Boga, Paweł powiedział: „zwiastujemy wam dobrą nowinę, abyście się odwrócili od tych marnych rzeczy do Boga żywego, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest.”. (Dz. 14, 15).
Tutaj ponownie uczniowie cytują przykazanie o szabacie.
Gdy Paweł czekał w Atenach, „obruszał się (…) w duchu swoim na widok miasta oddanego bałwochwalstwu”. Przedstawiając ludowi prawdziwego Boga, powiedział: „Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości, znalazłem też ołtarz, na którym napisano: Nieznanemu Bogu. Otóż to, co czcicie, nie znając, ja wam zwiastuję. Bóg, który stworzył świat i wszystko, co na nim, Ten, będąc Panem nieba i ziemi, nie mieszka w świątyniach ręką zbudowanych”(Dz. 17:16, 23, 24). Przedstawiając prawdziwego Boga greckim filozofom, Paweł powiedział że „jest Tym, „który stworzył świat”, a następnie że „On jest Panem”.
Wezwanie o godzinie sądu, które jest głoszone każdemu narodowi i językowi wzywa ich, aby „oddali pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód.”. (Obj. 14: 7).
Ten zestaw odniesień do Pisma Świętego powinien przekonać każdego, że jedynym prawdziwym Bogiem jest Stwórca, i że powinniśmy oddawać Mu część przestrzegając szabat. Robiąc to pokazujemy, że odrzucamy ewolucję i akceptujemy opis stworzenia z Księgi Rodzaju, uznając Boga za Stwórcę. Dopóki człowiek będzie traktował Boga za Stwórcę, dopóty będzię respektował Szabat jako szczególny dzień wybrany przez Niego.
W Psalmie 111: 4 jest powiedziane, że Bóg „upamiętnił swoje cudowne dzieła”. Powodem jest to, że Jego dzieła przypominają nam o stworzeniu, a stworzenie przypomina nam o Stwórcy, a Stwórca jest jedynym prawdziwym Bogiem. Ponieważ „sprawił, że jego wspaniałe dzieła zostały zapamiętane”, byłoby rzeczą naturalną, że pod koniec tygodnia, w którym dokonano tych cudownych dzieł, ustanowiłby pomnik, na podstawie którego każdego tygodnia będziemy sobie o nich przypominać. W ten sposób nigdy nie zapomnimy, kim jest prawdziwy Bóg, i nie popadniemy w bałwochwalstwo, ani nie przyjmiemy teorii ewolucji negującej Stwórczy autorytet Boga.
Tak więc pod koniec tygodnia stworzenia, siódmego dnia, Stwórca odpoczął od wszystkich swoich dzieł; a jednocześnie „pobłogosławił dzień siódmy i poświęcił go” (I Mojż. 2: 1-3). O tym, że siódmy dzień został uświęcony jako pamiątka, świadczy fakt, że pierwszym słowem przykazania dotyczącego szabatu jest „pamiętaj”. O czym mamy pamiętać? „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić.”. Ale po co? Dlatego, że w ciągu sześciu dni Pan stworzył niebo i ziemię. Szabat jest pamiątką Jego wspaniałych dzieł, którą „uczynił, abyśmy o nich pamiętali.”.
Teoria ewolucji zaprzecza wielkiej prawdzie, za którą stoi święcenie siódmego dnia. W czasach w których żyjemy, kiedy ta teoria jest tak rozpowszechniona, powinniśmy tym bardziej dzielić się prawdą o szabacie, aby wszyscy mogli zrozumieć jego znaczenie i zacząć go święcić!
Mając przed sobą tak przejrzyste dowody, nie da się racjonalnie i opierając się na Pismie Świętym stwierdzić, że ta pamiątka stworzenia ma jedynie żydowskie pochodzenie i zastosowanie. Stwórca odpoczął siódmego dnia ponad dwa tysiące lat przed pojawieniem się Żydów.
Czy Bogu zależało na tym, żeby człowiek, od czasów Adama po Mojżesza, uznał Go za Stwórcę? Czy Jego dzieło miało zakończyć się z chwilą zawiśnięcia Jezusa na krzyżu? Twierdzi się, że wszystko, co dotyczy systemu prawa Starego Testamentu, dobiegło końca na Golgocie, a jednak zwolennicy dyspensacjonizmu twierdzą, że „prawie każda wartość zawarta w systemie prawnym została włączona do obecnego systemu łaski”. Ponieważ wszyscy fundamentalistyczni zwolennicy tej szkoły są – w tym stopniu – przeciwni przestrzeganiu szabatu, muszą uważać, że jego istnienie nie ma żadnego szczególnego znaczenia i dlatego nie zostało ono przedstawione. W rzeczywistości potępiają przestrzeganie dnia szabatu pod takim samym rygorem, jak kłamstwo lub niemoralność. Uważają, że nie miało to żadnej istotnej wartości.
Przeciwnicy szabatu, twierdzą, że chociaż Bóg ustanowił szabat dla człowieka, to nie miał on dla niego żadnej rzeczywistej wartości, ani fizycznej, ani duchowej. Sugerują, że człowiek równie dobrze poradziłby sobie bez niego, w związku z czym znaczenie Szabatu przestało mieć szczególną wartość z chwilą przybicia Jezusa do krzyża. Wydaje się dziwne, by Bóg zostawił tak wiele argumentów za przestrzeganiem szabatu – wymierzając nawet wyroki śmierci na tych, którzy zuchwale go łamali – gdyby nie miał on żadnej wartości. Nie jest rzeczą przyjemną, obalać tak absurdalne nieścisłości, ale czasami trzeba pokazać, jak bardzo bezpodstawne są roszczenia tych, którzy gardzą dniem odpoczynku Stwórcy.
– -The Law and the Sabbath, Allen Walker, str. 54-56